វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រះ
កិ. [រះ]
ចេញពន្លឺត្រចះពីក្នុងស្រទាប់មេឃ នៅវេលាព្រហាមឬវេលាយប់ (តាមកាលកំណត់) :
ចេញពន្លឺត្រចះពីក្នុងស្រទាប់មេឃ នៅវេលាព្រហាមឬវេលាយប់ (តាមកាលកំណត់) :
ចេញពន្លឺត្រចះពីក្នុងស្រទាប់មេឃ នៅវេលាព្រហាមឬវេលាយប់ (តាមកាលកំណត់) :
“ថ្ងៃរះ (ព្រះអាទិត្យរះ) ; ខែរះ (ព្រះចន្ទ្ររះ)។”
សរសេររបះ (។) នេះ រាំងឃ្លាឬសង្កាត់សេចក្ដីមួយៗឱ្យដាច់ស្រឡះដោយឡែក : (និយាយថា ខណ្ឌ ក៏បាន ខណ្ឌរបះតូច, សរសេរខណ្ឌ :
“រះរបះតូច, រះរបះធំ។”
រេបែរឱ្យបានទាំងពីរខាង គឺខាងណេះផងខាងណោះផង :
“ស៊ីរះទាំងពីរខាង។”
វាយរាយឱ្យត្រូវសព្វអន្លើ :
“រះផ្លែរនាត; វាយរះ។”
ដើរកាត់ទីមានស្មៅវែង ឬកាត់ព្រៃដែលកំពុងទទឹកជោកដោយសន្សើម។
“”
(ព.ប្រ.) ទៅឬមកពីព្រហាមដោយដំណើររលះរលាំង :
“ចុះរះសន្សើមទៅណាពីព្រលឹមម្ល៉េះ! (ព.សា.)។”
និយាយប៉ាតឱ្យត្រូវសព្វ។
“”