វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លួង
កិ. [លួង]
ពោលពាក្យទន់ផ្អែមល្ហែមសម្រួលចិត្តអ្នកដទៃឱ្យធូរឱ្យស្រួល :
ពោលពាក្យទន់ផ្អែមល្ហែមសម្រួលចិត្តអ្នកដទៃឱ្យធូរឱ្យស្រួល :
ពោលពាក្យទន់ផ្អែមល្ហែមសម្រួលចិត្តអ្នកដទៃឱ្យធូរឱ្យស្រួល :
“ម្ដាយលួងកូន។”
លោមដោយលួងចិត្ត, ល្បួងលួងឱ្យស្រួលចិត្ត។
“”