វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លោត
កិ. [លោត]
ស្ទុះឡើងលើផុតពីទីប្រក្រតី :
ស្ទុះឡើងលើផុតពីទីប្រក្រតី :
ស្ទុះឡើងលើផុតពីទីប្រក្រតី :
“លោតតន្ត្រំ។”
ស្ទុះផ្លោះរំលង :
“លោតរំលងប្រឡាយ; ស្វាលោតពីដើមអម្ពិលទៅដើមស្វាយ។”
បោលផ្នាលៗ :
“បរគោបំបោលឱ្យលោតពេញកម្លាំង។”
ដាលខ្លាំង :
“គ្រុនក្ដៅជីពចរលោតខ្លាំង។”
(ព.ប្រ.) ដែលស្ទុះខ្ពស់ជាងគេ; ដែលមានទ្រព្យច្រើនជាងគេ ឬដែលគ្រាន់បើជាងគេ :
“បណ្ដាកូន ៥ នាក់ បានតែម្នាក់លោតជាងគេ។ល។”
បោលលោតពីចិត្តឯងដោយអំណាចសេចក្ដីក្លាសប្បាយខ្លាំង :
“គោក្លាលោតកព្ផោង។”
(ព.ប្រ.) ខឹងច្រឡោតខ្លាំង ឬអរខ្លាំង បញ្ចេញ លំនាំស្ទុះលោតទាំងបង្គុយឬទាំងជំហរ :
“ខឹងច្រឡោតលោតកព្ឆោង; អរលោតកព្ឆោង។”
លោតវាយកញ្ឆាត់ គឺលោតវាយកែងផ្ទប់នឹងកំប៉េះគូទ។
“”
ធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយរំលងច្បាប់ ដោយមិនស្របតាមច្បាប់របស់រដ្ឋ :
“រថយន្តដឹកឈើប្រណីត៨គ្រឿង ត្រៀមនឹងលោតឆ័ត្រត្រូវកម្លាំងអាវុធហត្ថបង្ក្រាបបាន។”