វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វាទ
ន. [វាត]
ពាក្យ, ពាក្យពោល, ពំនោល។
ពាក្យ, ពាក្យពោល, ពំនោល។
ពាក្យ, ពាក្យពោល, ពំនោល។
“”
ពាក្យពោលតបតទៅរកពាក្យ, ការប្រកែកគ្នាទៅវិញទៅមក។
“”
(ម.ព. វាទប្បដិវាទ)។
“”
ការជជែកយកឈ្នះ (ទាំងពីរខាង)។
“”
ការពោលបណ្ដោយតាមគ្នា, ពាក្យចាក់បណ្ដោយ; ពាក្យប្រកាន់និងពាក្យដោះ :
“(ព.កា.) ថា វាទានុវាទ ច្រើនតែឃ្លៀងឃ្លាត ពុំសូវទៀងទាត់ ពាក្យខ្លះក៏ត្រូវ ពាក្យខ្លះក៏ភ្លាត់ ព្រោះមាត់និងមាត់ ប្រឆាំងតគ្នា។ល។”