វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិសេស
(ម.ព. ពិសេស)។
(ម.ព. ពិសេស)។
(ម.ព. ពិសេស)។
“”
ភាពប្លែក។
“”
ទូលាយប្លែក, ទូលាយណាស់; ប្រសើរប្លែក, ល្អប្លែក។
“”
ស្អាតវិសេស, ស្អាតឥតមានហ្មង។
“”
(ព.សា.) វិសេសក្រៃលែង, វិសេសជាងគេ :
“របស់នុះមិនវិសេសវិសោអ្វីទេ!ល។”
(ម.ព. ពិសាល ផង)។