វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សក់
ន. [សក់]
អាការៈមួយប្រភេទ ជាសរសៃល្អិតៗដុះលើក្បាលមនុស្សឬលើក្បាលសត្វពួកខ្លះ :
អាការៈមួយប្រភេទ ជាសរសៃល្អិតៗដុះលើក្បាលមនុស្សឬលើក្បាលសត្វពួកខ្លះ :
អាការៈមួយប្រភេទ ជាសរសៃល្អិតៗដុះលើក្បាលមនុស្សឬលើក្បាលសត្វពួកខ្លះ :
“កាត់សក់, សិតសក់, បួងសក់, កោរសក់; សក់សេះ។”
សក់ដែលក្រញាញ់ចាក់ស្រែះ ជាប់បេះមិនចេញដូចគេព្រលាំងជ័រ។
“”
សក់រួញរេញមិនរាប។
“”
(ព.ប្រ.) សក់បាក់ក្រាបរាបលើសាច់ក្បាលវៀចប៉ាន់ប៉ែវដោយអន្លើ។
“”
(ព.ប្រ.) សរសៃល្អិតៗ ទន់ល្មៃដែលកើតមាននៅខាងចុងផ្លែពោត មានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងសរសៃសក់។
“”
សក់កំណើតដែលដុះលើក្បាលកូនខ្ចីតាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃមាតាមក :
“មង្គលកោរសក់ព្រៃ។”
(ព.ប្រ.) សក់ស្លូតដែលរួញរមួលខ្ពស់ខ្លះទាបខ្លះ។
“”
(ព.ប្រ.) សក់មិនរួញមិនក្រញាញ់ មិនរបះរបើង។
“”
ផ្នែកខាងលើនៃព្យញ្ជនៈដែលគ្របពីលើមានសណ្ឋានដូចទឹករលក :
“អក្សរ គ មានសក់ ប៉ុន្តែអក្សរ ខ គ្មានសក់ទេ។”