វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សង
កិ. [សង]
ឱ្យតម្លៃរបស់ដែលទិញឬដែលខ្ចីគេមកឬចេញថ្លៃឱ្យគេជាជំនួសរបស់ដែលខូច ដែលវិនាសព្រោះខ្លួន :
ឱ្យតម្លៃរបស់ដែលទិញឬដែលខ្ចីគេមកឬចេញថ្លៃឱ្យគេជាជំនួសរបស់ដែលខូច ដែលវិនាសព្រោះខ្លួន :
ឱ្យតម្លៃរបស់ដែលទិញឬដែលខ្ចីគេមកឬចេញថ្លៃឱ្យគេជាជំនួសរបស់ដែលខូច ដែលវិនាសព្រោះខ្លួន :
“សងបំណុល, សងថ្លៃស្រូវគេ។”
ហូរវិលត្រឡប់ឡើងវិញព្រោះមានទីទើសម្ខាង :
“ទឹកហូរសង។”
ធ្វើការតបឱ្យគេវិញ ព្រោះគេបានធ្វើឱ្យខ្លួនមុនរួចហើយ :
“សងដៃគេ ឬ សងវេរគេ។”
ឱ្យប្រាក់ឬឱ្យរបស់ទៅគេ ឱ្យគេបាត់ឈឺចិត្ត :
“សងជំងឺចិត្ត។”
សបសម្ដីទៅវិញ :
“សងសម្ដី។ល។”
(ម.ព. វេរ ផង)។