វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សង្កា
ន. [សង់-កា]
សេចក្ដីសង្ស័យ; សេចក្ដីខ្លាចក្រែង; ការប្រុងប្រយ័ត្ន, ការប្រុងប្រយ័ត្នក្រែងខុសទាស់, ក្រែងមិនសម្រេចដូចបំណង :
សេចក្ដីសង្ស័យ; សេចក្ដីខ្លាចក្រែង; ការប្រុងប្រយ័ត្ន, ការប្រុងប្រយ័ត្នក្រែងខុសទាស់, ក្រែងមិនសម្រេចដូចបំណង :
សេចក្ដីសង្ស័យ; សេចក្ដីខ្លាចក្រែង; ការប្រុងប្រយ័ត្ន, ការប្រុងប្រយ័ត្នក្រែងខុសទាស់, ក្រែងមិនសម្រេចដូចបំណង :
“មានសង្កា។”
ការសន្យា, ការប្ដេជ្ញា :
“ធ្វើសង្កាទៅវិញទៅមក។”
សន្យា, ប្ដេជ្ញា :
“សង្កាពាក្យ, ត្រូវសង្កាគ្នាឱ្យប្រាកដប្រជា។”