វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុទ្ធិ
ន. [សុត-ធិ]
ការជម្រះ, សេចក្ដីស្អាត, បរិសុទ្ធិ; សេចក្ដីហ្មត់ហ្មង; ដំណើរមិនលាយ; សេចក្ដីពិត; សេចក្ដីត្រឹមត្រូវ :
ការជម្រះ, សេចក្ដីស្អាត, បរិសុទ្ធិ; សេចក្ដីហ្មត់ហ្មង; ដំណើរមិនលាយ; សេចក្ដីពិត; សេចក្ដីត្រឹមត្រូវ :
ការជម្រះ, សេចក្ដីស្អាត, បរិសុទ្ធិ; សេចក្ដីហ្មត់ហ្មង; ដំណើរមិនលាយ; សេចក្ដីពិត; សេចក្ដីត្រឹមត្រូវ :
“មានសុទ្ធិ។”
សំបុត្របរិសុទ្ធិ គឺសំបុត្រប្រាប់សេចក្ដីសុចរិតរបស់អ្នកកាន់ដើរចេញចូលទៅមក; សំបុត្របើកខេត្ត។
“”
(ម.ព. សុទ្ធិមន្ត)។
“”
អ្នកដែលមានសេចក្ដីបរិសុទ្ធ។
“”
(ម.ព. សុទ្ធិមន្ត)។
“”
(បើស្ត្រីជា សុទ្ធិមតីឬសុទ្ធិមន្តី)។