វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ដី
កិ. [ស្ដី]
និយាយ, ថា :
និយាយ, ថា :
និយាយ, ថា :
“សួរមិនស្ដី សួរមិននិយាយ។”
រក, ពឹងរក, រកគេ :
“ស្ដីគេឱ្យចាំផ្ទះ។”
(ម.ព. ស្ដីជេរ)។
“”
(ម.ព. មិនស្ដីរកគ្នា)។
“”
តមមាត់មិននិយាយគ្នា។
“”
ជេរបន្ទោសស្ដីប្រដៅ។
“”
ស្ដីប្រដៅ, ដាស់តឿនក្រើនរំឭក; បន្ទោស :
“គេស្ដីថាបន្តិចបន្តួច កុំឱ្យប្រកាន់ខឹង។”
ទូន្មានប្រដៅ។
“”
ដណ្ដឹងប្រពន្ធ។
“”
ថាឱ្យ, បន្ទោសនៅមុខ។
“”
ឈ្មោះឈើធំមួយប្រភេទ ស្លឹកស្រដៀងនឹងធ្នង់ តែតូចៗជាងស្លឹកធ្នង់បន្តិច ច្រើនដុះនៅក្បែរមាត់ទន្លេ, មាត់ព្រែក, មាត់ស្ទឹង :
“ដើមស្ដី។”