វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្លា
ន. [ស្លា]
ដំណាំមួយប្រភេទ ដើមមូលស្រលួតត្រង់ ផ្លែមានរសចត់ ប្រើការទំពាផ្សំជាមួយនឹងម្លូបៀក ជាគ្រឿងរម្ងាប់ក្លិនមាត់។
ដំណាំមួយប្រភេទ ដើមមូលស្រលួតត្រង់ ផ្លែមានរសចត់ ប្រើការទំពាផ្សំជាមួយនឹងម្លូបៀក ជាគ្រឿងរម្ងាប់ក្លិនមាត់។
ដំណាំមួយប្រភេទ ដើមមូលស្រលួតត្រង់ ផ្លែមានរសចត់ ប្រើការទំពាផ្សំជាមួយនឹងម្លូបៀក ជាគ្រឿងរម្ងាប់ក្លិនមាត់។
“”
(ម.ព. ស្លាជីប)។
“”
ទិញស្លាម្លូមានគ្រឿងផ្សំគ្រប់ព្រម; លើកស្លា។
“”
ស្លាម្លូដែលវេចនឹងកន្សែងធំៗ ប្រើក្នុងពិធីដណ្ដឹងកូនស្រីឱ្យកូនប្រុស :
“ស៊ីស្លាកន្សែង។”
ផ្លែស្លាខ្ចីដែលបកសំបកចេញរួចកាត់ទទឹងជាកង់ស្ដើងៗ ហើយហាលឱ្យស្ងួតក្រៀម។
“”
(ម.ព. ស្លាកាត់)។
“”
សាច់ផ្លែស្លាដែលឆាកដោយប្រណាកជាចំណិត។
“”
ផ្លែស្លាខ្ចីដែលបកសំបកចេញហើយឆ្អើរឱ្យស្ងួតក្រៀម។
“”
ម្លូដែលបៀកដោយកំបោរហើយមូរចង (មានស្លាថ្នាំដាក់ជាមួយ ផង)។
“”
ម្លូដែលបៀកបត់ញាត់បញ្ចូលមុខក្នុងស្រទាប់ (មានស្លាថ្នាំផងដែរ)។
“”
ម្លូបៀក (មានស្លាថ្នាំគ្រប់ព្រម)។
“”
ស្លាទុំសាច់ស្ងួត។
“”