វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ស្វិត

គុ. [ស្វិត]

ស្រក, ស្រុត, ទ្រុឌ, ទ្រោម, ស្រពោន បង់ជាតិស្រស់ ឬខុសពីប្រក្រតីដើម; ដែលមិនប៉ោង, មិនមានសាច់, ស្គម :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៥ ន័យ
១

ស្រក, ស្រុត, ទ្រុឌ, ទ្រោម, ស្រពោន បង់ជាតិស្រស់ ឬខុសពីប្រក្រតីដើម; ដែលមិនប៉ោង, មិនមានសាច់, ស្គម :

ឧទាហរណ៍

“ស្លឹកឈើស្វិត; ស្វិតដៃ, ស្វិតជើង; ពោះស្វិត, យាយស្វិត។”

២

(សំនួន.) ខ្វះឬលែងមានអាហារបរិភាគ, ដាច់ពោះ :

ឧទាហរណ៍

“បើមិនខំប្រឹងរកស៊ី មុខជានឹងស្វិតក្រពះហើយ!”

៣

ដែលមានសាច់ល្អួតមិនស្រួយ, ដែលមិនងាយទាញឱ្យដាច់ឬមិនងាយបេះចេញបាន :

ឧទាហរណ៍

“ទៀបស្វិត, ខ្សែនីឡុងស្វិត, សាច់ស្វិតទាញមិនដាច់។”

៤

ដែលគង់កាប់មិនមុត :

ឧទាហរណ៍

“មនុស្សសាច់ស្វិត។”

៥

(ព.ប្រ.) ដែលខ្ជាប់ខាងការចាយវាយ, ដែលកំណាញ់មិនងាយចាយទ្រព្យ :

ឧទាហរណ៍

“មនុស្សស្វិត, កំណាញ់ស្វិត។”

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់