វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្វិត
គុ. [ស្វិត]
ស្រក, ស្រុត, ទ្រុឌ, ទ្រោម, ស្រពោន បង់ជាតិស្រស់ ឬខុសពីប្រក្រតីដើម; ដែលមិនប៉ោង, មិនមានសាច់, ស្គម :
ស្រក, ស្រុត, ទ្រុឌ, ទ្រោម, ស្រពោន បង់ជាតិស្រស់ ឬខុសពីប្រក្រតីដើម; ដែលមិនប៉ោង, មិនមានសាច់, ស្គម :
ស្រក, ស្រុត, ទ្រុឌ, ទ្រោម, ស្រពោន បង់ជាតិស្រស់ ឬខុសពីប្រក្រតីដើម; ដែលមិនប៉ោង, មិនមានសាច់, ស្គម :
“ស្លឹកឈើស្វិត; ស្វិតដៃ, ស្វិតជើង; ពោះស្វិត, យាយស្វិត។”
(សំនួន.) ខ្វះឬលែងមានអាហារបរិភាគ, ដាច់ពោះ :
“បើមិនខំប្រឹងរកស៊ី មុខជានឹងស្វិតក្រពះហើយ!”
ដែលមានសាច់ល្អួតមិនស្រួយ, ដែលមិនងាយទាញឱ្យដាច់ឬមិនងាយបេះចេញបាន :
“ទៀបស្វិត, ខ្សែនីឡុងស្វិត, សាច់ស្វិតទាញមិនដាច់។”
ដែលគង់កាប់មិនមុត :
“មនុស្សសាច់ស្វិត។”
(ព.ប្រ.) ដែលខ្ជាប់ខាងការចាយវាយ, ដែលកំណាញ់មិនងាយចាយទ្រព្យ :
“មនុស្សស្វិត, កំណាញ់ស្វិត។”