វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហើយ
គុ., គុ.កិ. [ហើយ]
ដែលស្រេច, រួច, រួចស្រេច; រួចរាល់; ស្រេចបាច់; ដែលកន្លងទៅជាស្រេច :
ដែលស្រេច, រួច, រួចស្រេច; រួចរាល់; ស្រេចបាច់; ដែលកន្លងទៅជាស្រេច :
ដែលស្រេច, រួច, រួចស្រេច; រួចរាល់; ស្រេចបាច់; ដែលកន្លងទៅជាស្រេច :
“ធ្វើការមិនទាន់ហើយ, ធ្វើនេះហើយធ្វើនុះទៀត។”
(ម.ព. ហើយដោយ)។
“”
រួចក៏។
“”
ដែលធ្វើដោយ :
“ហើយដោយមាស ឬដ៏ហើយដោយមាស ដែលធ្វើដោយមាស, ដែលយកមាសធ្វើ។”
ស្រេចហោង។
“”
(ត្រូវនឹង បា. មយ ដែលយើងប្រើជា —ម័យ, ដូចជាលោហម័យ, សុវណ្ណម័យជាដើម)។