ហេតុ

ការឬដំណើរដែលប្រព្រឹត្តទៅ; ការណ៍; ដំណើរ; រឿង; ទំនង; ដើមទង, ទងគន្លង; ដើមចម; ផ្លូវ; ផ្លូវសេចក្ដី; វិធី; បំណង។

ខ្មែរច្រើនប្រើសំដៅសេចក្ដីថា"ដំណើរឬរឿងដែលកើតឡើង; រឿងរ៉ាវ, ការទាស់ទែងគ្នា" :

ការមិនយល់ព្រម ការជំទាស់។

ការសម្លាប់ហេតុ, ការបំបាត់ហេតុ។

អ្នកសម្លាប់ឬបំបាត់ហេតុ។

(ម.ព. ហេតុឃាតក)។

(ម.ព. ហេតុឃាតក)។

ទីតាំងនៃហេតុ, រឿងហេតុ។

ដែលមានហេតុនាំឱ្យកកើតមុន; សេចក្ដីទុក្ខដែលមានតណ្ហាជាដើមហេតុនាំឱ្យកើត (តណ្ហាជាហេតុសេចក្ដីទុក្ខជាផល)។

(ម.ព. ហេតុប្បភព)។

ពាក្យតហេតុនិងផល គឺពាក្យសម្រាប់ប្រើក្នុងប្រយោគប្រាប់ផល ដែលជាប់តមកពីហេតុ, ប្រើចំពោះពាក្យថាព្រោះ, ព្រោះថា, ព្រោះហេតុនោះបានជា, ដ្បិត, ដ្បិតជា, ដ្បិតថា (ព.វ.)។

ដែលកើតជាហេតុ។

(ម.ព. ហេតុម័ត)។

ហេតុដើមឬដើមហេតុ។

ដែលមានហេតុ។

រូបហេតុ, តួហេតុ។

ការជជែករកឱ្យឃើញហេតុ; សម្ដីដែលលើកយកហេតុមកនិយាយ។

អ្នកដែលនិយាយជជែករកឱ្យឃើញហេតុ។

(ម.ព. ហេតុវាទក)។

(ម.ព. ហេតុវាទក)។

អ្នកដែលចូលចិត្តឬហៃជជែករកឱ្យឃើញហេតុ។

(ម.ព. ហេតុវាទិន)។

(ម.ព. ហេតុវាទិន)។

វិជ្ជាដែលត្រិះរិះរកឱ្យឃើញតាមហេតុ (តក្កវិជ្ជា) :

(ម.ព. ហេតុវិជ្ជា)។

(ម.ព. ហេតុវិទ្យា)។

ឱ្យទំនង។