អង្គ

អវយវៈ, រូប, តួរូប, កាយ, រាងកាយ, ខ្លួន, ខ្លួនប្រាណ; ភាគ; ចំណែកនៃរាងកាយ; ប្រភេទ; សេចក្ដីដែលចែកឱ្យឃើញចំនួន; រូបសេចក្ដី; លក្ខណៈ; ហេតុ, ការណ៍, ដើមហេតុ។

រូបកាយ, រូបអង្គ, ខ្លួនប្រាណ, តួខ្លួន។

អវយវៈសម្រាប់បង្កើតកូន (អង្គជាត)។

បុត្រី (កូនស្រី)។

បុត្រា (កូនប្រុស)។

ទីលាន; ទីទួល; ទីលានឬទីវាលសម្រាប់លេងល្បែង, ទីលានកីឡា។ឡា។ (ព.ប្រ.) កិលេស, មន្ទិលឬគ្រឿងសៅហ្មងចិត្ត។

(ម.ព. អង្គណ)។

បញ្ញត្តិដោយមានហេតុជាគ្រឿងកំណត់; ហេតុឬលក្ខណៈដែលលើកឡើងជាគ្រឿងកំណត់បាន។

(ព.វ.) មេរៀនដែលប្រែពីភាសាខ្លួនទៅជាភាសាដទៃ។

ការស្ទាបអង្អែលខ្លួនប្រាណ។

ការលះបង់ខ្លួនឱ្យទានទៅស្មូម។

អវយវៈតូចនិងធំ, ប៉ែកឬភាគតូចធំនៃរាងកាយ។

(ម.ព. អង្គប្បច្ចង្គ)។

ការប្រហាររូបកាយ (មានវាយ, កាប់ជាដើម)។

(ម.ព. អង្គប្បហារ)។

វិកលអវយវៈ (មានឆែបមាត់, ខ្វាក់ភ្នែកជាដើម)។

ពិការអវយវៈ (មានបាក់ដៃ, បាក់ជើងជាដើម)។

ដំណើរផ្សេងរូបកាយគ្នា, ដំណើរមានរូបកាយខុសគ្នា, ការបែកឬបាក់អវយវៈ។

ខ្យល់ដែលបក់ទូទៅតាមអវយវៈតូចធំ ឱ្យកម្រើកកាយកម្រើកវាចាបាន (ហៅ អង្គានុសារី ក៏បាន < អង្គ + អនុសារី)។

មន្ត្រីថ្នាក់ខ្ពស់ជាអ្នកប្រឹក្សាការផែនដីជាមួយនឹងព្រះរាជា។

សភានៃពួកអង្គមន្ត្រី។

(ម.ព. អង្គពិកល)។

(ម.ព. អង្គពិការ)។

ដំណើរឬលំនាំងាកបែរ, កម្រើក, លើកដាក់នៃអវយវៈ (មានវាសដៃ, លើកជើងជាដើម)។

(ម.ព. អង្គវិក្ខេប)។

វិជ្ជាទាយលក្ខណៈរូបកាយ។

(ម.ព. អង្គវិជ្ជា)។

តំណឬសន្លាក់នៃអវយវៈ។

កំណប់ទ្រព្យស្មើដោយខ្លួនប្រាណ គឺចំណេះវិជ្ជាដែលបានរៀនចេះចាំហើយជាប់នៅនឹងប្រាណជានិច្ច :

ការប៉ះ, ទង្គុក, ទង្គិចត្រូវរាងកាយគ្នា។

ប្រភេទប្រាប់ដំណើរដាច់ឬជាប់សីល (ដូចយ៉ាង បាណាតិបាត មានអង្គ ៥គឺ ១សត្វមានជីវិត; ២ដឹងថាសត្វមានជីវិត; ៣គិតនឹងសម្លាប់; ៤តាំងព្យាយាមនឹងសម្លាប់; ៥សត្វស្លាប់ដោយព្យាយាមនោះ)។

(ម.ព. អង្គាវយវៈ)។

អវយវៈទាំងអស់នៃរាងកាយ។

អង្គជាតព្រះឥសូរឬសិវលិង្គ។

ខ្មែរសម័យបុរាណហៅថ្មដែលធ្វើជារូបសិវលិង្គថា អង្គ (ហៅកាត់ខ្លីមកពីពាក្យ អង្គជាត)។

ទឹកដែលគេស្រោចលើថ្មជាសិវលិង្គនិងឧមាយោនីហើយត្រងយកមក ដែលក្នុងព្រហ្មញ្ញសាសនាជឿថាជាទឹកស័ក្ដិសិទ្ធិប្រកបដោយពរស្រីសួស្ដី។

នាក់; រូប; ខ្លួន; ទ្រង់; លោក (សម្រាប់ប្រើចំពោះតែព្រះពុទ្ធ, ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ, ព្រះពុទ្ធរូប, ព្រះអរហន្ត, ក្សត្រិយ៍, ទេវតាស័ក្ដិធំ, បព្វជិតថ្នាក់ខ្ពស់, ...) :

ខ្លួនលោក។

ខ្លួនឯង។

ល្អអស់ទាំងខ្លួន, មានរូបល្អឥតខ្ចោះត្រង់ណា។

(ម.ព. អង្គមង្គានុសារី)។

(គណិត.) ផ្នែកទាំងសងខាងនៃសមីការ :