វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនន្ត
គុ. [អៈ-ណន់]
ដែលមិនមានទីបំផុត; ដែលមិនចេះចប់; ច្រើនហួសប្រមាណ :
ដែលមិនមានទីបំផុត; ដែលមិនចេះចប់; ច្រើនហួសប្រមាណ :
ដែលមិនមានទីបំផុត; ដែលមិនចេះចប់; ច្រើនហួសប្រមាណ :
“មានផលជាអនន្ត មានផលច្រើនឥតបើគណនា។”
(គណិត.) ចំនួនដែលមិនមានទីបំផុត; ចំនួនដែលមិនចេះចប់; ចំនួនច្រើនហួសប្រមាណ។
“”
គុណច្រើនហួសប្រមាណ។
“”
អ្នកដែលមានការដឹងមិនចេះចប់មិនចេះផុត (ព្រះសព្វញ្ញុពុទ្ធ)។
“”