វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អហិ
ន. [អៈ-ហិ]
ពស់។
ពស់។
ពស់។
“”
ហ្មពស់ (អ្នកចាប់ពស់), អាលម្ពាយ។
“”
ដែលត្រូវឬប្រទះពស់ចឹក :
“មនុស្សអហិទដ្ឋ។”
(ម.ព. អហិទដ្ឋ)។
“”
ពិសពស់, អាសីពិស។
“”
ភ័យអំពីពស់, ការខ្លាចពស់។
“”
អាគមសម្រាប់ស្ដោះផ្លុំបន្សាបពិសពស់ឬមន្តសម្រាប់សូត្រសែកចាប់ពស់។
“”
(ម.ព. អហិមន្ត)។
“”
(ម.ព. អហិវាតរោគ)។
“”
រោគកើតអំពីខ្យល់មានពិសដូចជាពិសពស់ គឺជំងឺខ្យល់ដែលបណ្ដាលឱ្យចុះផងក្អួតផង (ហៅកាត់ខ្លីត្រឹមតែ អហិវាត ឬ រោគអហិវាត, ជំងឺអហិវាត ក៏បាន; ពាក្យធម្មតាច្រើនហៅ អាសន្នរោគ ឬ ជំងឺខ្យល់, ជំងឺខ្យល់ព្យុះ; (ព.ទ្រ.) ហៅ ជំងឺចុះក្អួត ឬ ជំងឺលោកិយ, ជំងឺរំបល់ ប៉ុន្តែពុំគួរប្រើឡើយ)។
“”
(បើស្ត្រីឬមនុស្សច្រើននាក់ជា អហិទដ្ឋា សម្រាប់ប្រើក្នុងពាក្យកាព្យ)។