វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាល
ដាក់ដែកក្ដៅប្រមៀលស្រាលៗពីលើ :
ដាក់ដែកក្ដៅប្រមៀលស្រាលៗពីលើ :
ដាក់ដែកក្ដៅប្រមៀលស្រាលៗពីលើ :
“អាលដំបៅលេច។”
អ៊ុតស្លឹកម្លូស្រស់ដោយកញ្ចប់ដីខ្សាច់ក្ដៅ ឱ្យស្លោកក្រៀម សម្រាប់ទុកប្រើការបានយូរ :
“អាលស្លឹកម្លូ។”
ស្លឹកម្លូដែលក្រៀមដោយអាល។
“”
ពាក្យសម្រាប់ប្រើបានតែជាមួយនឹងពាក្យបដិសេធថា កុំ គឺត្រូវមានពាក្យ កុំ នៅពីខាងដើមបន្ទាត់ ទើបប្រើបាន, មានសេចក្ដីថា "ឈប់, បង្អង់, រង់, កុំប្រញាប់" :
“កុំអាលសិន បង្អង់សិន; កុំអាលទៅ កុំប្រញាប់ទៅ។”
(ម.ព. រោល{¥¥}១{££} និង អុជ ផង)។