វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អៀង
កិ. [អៀង]
ផ្អៀង។ ពាក្យទំយើនិយាយទៅរកកូនតូចដោយថ្នម :
ផ្អៀង។ ពាក្យទំយើនិយាយទៅរកកូនតូចដោយថ្នម :
ផ្អៀង។ ពាក្យទំយើនិយាយទៅរកកូនតូចដោយថ្នម :
“កូនម៉ែ នាងអៀងទៅកូន!”
អាហារថ្មីដែលសត្វតិណភក្ខរើមកទំពាម្ដងទៀតឱ្យល្អិតហើយលេបទៅវិញ :
“គោរើអៀង, គោទំពាអៀង។”
(ម.ព. សត្វរើអៀង)។
“”
សត្វដែលស៊ីតិណជាតិហើយដល់ពេលរើមកទំពាម្ដងទៀតឱ្យល្អិតហើយលេបទៅវិញ :
“គោ, ក្របី ...ជាពួកសត្វរើអៀង។”