វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កាល
ន. [កាល]
គ្រា, ពេល, សម័យ :
គ្រា, ពេល, សម័យ :
គ្រា, ពេល, សម័យ :
“កាលនោះ, កាលពីឆ្នាំមុន, កាលដែលខ្ញុំធ្វើការ។”
រយៈពេលមួយយូរណាស់មកហើយនៅក្នុងអតីតកាល, កាលពីមុន :
“កាលពីដើម ជនជាតិខ្មែរជឿលើព្រលឹងវិញ្ញាណ។”
ការប្រែប្រួលនៃកាល, ការខូចវេលា, ដំណើរខុសកាល។
“”
ការសមប្រកបដោយកាល, ការត្រូវទំនងតាមវេលា, ដំណើរដែលត្រូវតាមកាលសម័យ។
“”
កាលតាមលំដាប់កាល, មួយដងមួយកាល។
“”
មច្ចុ, មច្ចុរាជ, សេចក្ដីស្លាប់ :
“ព្រះកាលតែងផ្ដាច់ផ្ដិលនូវអាយុសង្ខារនៃសត្វលោក ឥតមានរើសមុខឡើយ។”
(ព.ផ្ទ. កាលសម្បត្តិ)។