វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចម
គុ., ន. [ចម]
កំពូល; ដែលជាធំផ្ដាច់, ដែលជាចម្បងលើសលែង។ ពាក្យនេះខ្មែរច្រើនប្រើតែក្នុងកាព្យ; ចមចក្រ, ចមចក្រពង្ស, ព្រះចមពង្ស, ចមក្សត្រ, ព្រះចមចៅ (ក្សត្រទ្រង់រាជ្យ)។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
កំពូល; ដែលជាធំផ្ដាច់, ដែលជាចម្បងលើសលែង។ ពាក្យនេះខ្មែរច្រើនប្រើតែក្នុងកាព្យ; ចមចក្រ, ចមចក្រពង្ស, ព្រះចមពង្ស, ចមក្សត្រ, ព្រះចមចៅ (ក្សត្រទ្រង់រាជ្យ)។
ឧទាហរណ៍
“”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ប្រើក្លាយមកជា ចោម ក៏មាន)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់