វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដាប់
កិ. [ដាប់]
ធ្វើឱ្យមុត, ឱ្យដាច់, ឱ្យធ្លុះ ដោយពន្លាក ឬដោយខ្វិត មានអន្លូងសំពង :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ធ្វើឱ្យមុត, ឱ្យដាច់, ឱ្យធ្លុះ ដោយពន្លាក ឬដោយខ្វិត មានអន្លូងសំពង :
ឧទាហរណ៍
“ដាប់ឈើ, ដាប់សសរផ្ទះ, ដាប់ថ្ម។”
២
(ព.ប្រ.) បន្ទោស, ស្ដីឱ្យម៉ាំងៗ គួរឱ្យសង្កៀរចិត្ត :
ឧទាហរណ៍
“ម្សិលមិញ, លោកដាប់ខ្ញុំនៅមុខភ្ញៀវ។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់