វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បច្ឆិម
គុ. [ប៉័ច-ឆិ-ម៉ៈ] ឬ [ប៉័ច-ឆិម]
ដែលជាខាងក្រោយ, ខាងចុង, បំផុត។
ដែលជាខាងក្រោយ, ខាងចុង, បំផុត។
ដែលជាខាងក្រោយ, ខាងចុង, បំផុត។
“”
ការឃើញជាខាងចុងបំផុត គឺឃើញគ្នាឬឃើញអ្វីៗក្នុងវេលាដែលជិតអស់ជីវិត។
“”
ព្រះពុទ្ធវចនៈជាខាងចុងបំផុត គឺព្រះពុទ្ធភាសិតដែលទ្រង់ត្រាស់ផ្ដាំហើយទ្រង់ចូលបរិនិព្វានទៅ។
“”
ភពខាងក្រោយបំផុត។
“”
សត្វដែលកើតក្នុងភពជាទីបំផុត ឬដែលមានភពជាទីបំផុត គឺសត្វដែលមានបារមីគ្រប់គ្រាន់ នឹងបានសម្រេចអរហន្តផលក្នុងជាតិនេះ។
“”
ភាគខាងចុង។
“”
ភោជនក្រោយបំផុត គឺភោជនដែលបរិភោគតែម្ដងប៉ុណ្ណោះ ហើយក៏អស់ជីវិតទៅ។
“”
យាមខាងចុង។
“”
វ័យខាងចុង។
“”
អាហារចុងក្រោយបំផុត។
“”
(ម.ព. បច្ឆិមជាតិ)។