វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បាច់
សំណុំអ្វីៗដែលគេចងរួមគ្នាមិនឱ្យរាត់រាយ :
សំណុំអ្វីៗដែលគេចងរួមគ្នាមិនឱ្យរាត់រាយ :
សំណុំអ្វីៗដែលគេចងរួមគ្នាមិនឱ្យរាត់រាយ :
“អំពៅ ៥ បាច់, ឧស ១ បាច់។”
កាស១បាច់ គឺកាសចំនួន១០ត្រណោត, ក្នុង១ត្រណោតមានកាស១០តៀន, ក្នុង១តៀនមានកាស ៦០គឺចំនួន ២សេន។ ប្រើតែក្នុងសម័យចាយកាស។
“”
ពាក្យមានអត្ថន័យថា ត្រូវតែ, ពុំគួរខាន (ជាវេវ, នៃពាក្យ ចាំបាច់) ជាពាក្យសម្រាប់និយាយប្រកបជាមួយនឹងពាក្យបដិសេធ កុំ, មិន, ពុំ, ឥត :
“កុំបាច់អី, កុំបាច់ទៅ, មិនបាច់ទេ, មិនបាច់ហៅគេឱ្យមកទេ; ពុំបាច់ឡើយ, ពុំបាច់ឱ្យទៀតឡើយ; ឥតបាច់ទេ, ឥតបាច់និយាយទៀតទេ។”
(ម.ព. ទៀន{¥¥}១{££}ឬតៀន ផង)។