វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បែង
កិ. [បែង]
ចែក, រំលែក ឬចែករលែក :
ចែក, រំលែក ឬចែករលែក :
ចែក, រំលែក ឬចែករលែក :
“ក្នុង ១ ភាគបែងជា ៤។”
រំលែកជាចំណែក :
“នារាយណ៍បែងភាគ ព្រះនារាយណ៍ដែលបែងសរីរាវយវៈឱ្យកើតជារូបផ្សេងៗ មានបែងភាគមកកើតជាព្រះរាមជាដើម (ពោលតាមលទ្ធិព្រាហ្មណ៍)។”
បញ្ចេញស៊ុតដាក់លើអ្វីៗដែលមានក្លិនអសោចិ៍ (និយាយបានចំពោះតែរុយ) :
“រុយបែងដំបៅគោ។”