វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បះ
កិ. [បះ]
ហើបខ្ពស់ម្ខាងជាងម្ខាងឬងើបហើបឡើង, កម្រើកងើបឡើង :
ហើបខ្ពស់ម្ខាងជាងម្ខាងឬងើបហើបឡើង, កម្រើកងើបឡើង :
ហើបខ្ពស់ម្ខាងជាងម្ខាងឬងើបហើបឡើង, កម្រើកងើបឡើង :
“ក្ដារបះចុងម្ខាង, ជាន់ខាងគល់បះខាងចុង; ជាន់ទប់សង្កត់ទាំងពីរខាងទៅ កុំឱ្យវាបះ។”
ផ្អើលជ្រួលជ្រើមធ្វើអំពើអ្វីមួយ ដែលទាស់ខុសនឹងច្បាប់បញ្ញត្តសម្រាប់ប្រទេស ត្រាតែរដ្ឋាភិបាលប្រើការបម្រាប :
“ពួកថ្លើងឡើងចាងបះជ្រួលច្របល់ ទាល់តែរាស្ត្រប្រជាពួតដៃគ្នាពង្រាបទើបបានស្ងប់។”
ដួលច្រោងជើងបះឡើងលើ។
“”
(សំនួន.) ខូចខាត បាត់បង់ ឬបរាជ័យក្នុងមុខជំនួញឬការងារអ្វីមួយ :
“ជើងចាស់បះជើងដោយសារជើងថ្មី។”