វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រោយ
កិ. [រោយ]
ជ្រុះចុះ, រង្គោះចុះ (ចំពោះតែផ្កា) :
ជ្រុះចុះ, រង្គោះចុះ (ចំពោះតែផ្កា) :
ជ្រុះចុះ, រង្គោះចុះ (ចំពោះតែផ្កា) :
“ផ្ការោយ។”
ជម្រុះបង្ហើរកម្ទេច, សម្ដី, កំញម ឱ្យខ្ចាត់ចេញដោយឡែក :
“រោយស្រូវ, រោយល្ង, រោយគ្រាប់សណ្ដែកបាយ។”
សង្កត់ម្សៅឱ្យចេញជាសរសៃ, ជាដុំតូចៗតាមប្រហោង ប្រដាប់សម្រាប់ប្រកបការ :
“រោយនំបញ្ចុក, រោយនំលត។”
ទម្លាក់ រាយជាសរសៃឬគ្រាប់ល្អិតៗមកលើ :
“រោយម្រេចលើបបរ រោយសរសៃដូងពីលើនំ។”