វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កូន
[កូន]
មនុស្ស, សត្វដែលកើតអំពីមាតាបិតា មេបា :
មនុស្ស, សត្វដែលកើតអំពីមាតាបិតា មេបា :
មនុស្ស, សត្វដែលកើតអំពីមាតាបិតា មេបា :
“កូនប្រុស, កូនស្រី, កូនឈ្មោល, កូនញី។”
មនុស្សនៅក្នុងបន្ទុកឱវាទចៅហ្វាយនាយឬមេតម្រួត :
“កូនក្មួយ, កូនឈ្នួល ...។”
វត្ថុអ្វីៗ ជាគូគ្នា មួយមានរូបតូចជាងមួយ :
“កូនប្រអប់, កូនសោ។”
(ម.ព.កូនង៉ែត)។
“”
ទារក, ក្មេងដែលនៅបៅ។ គេហៅថា កូនង៉ា ក៏បាន :
“ម្ដាយបំបៅកូនង៉ែត។”
អ្នកដែលត្រូវបានគេទទួលយកមកចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាដូចជាកូនរបស់ខ្លួន :
“គាត់បានសុំកូនពីឪពុកម្ដាយបង្កើតមកធ្វើជាកូនចិញ្ចឹម។”
(ព.ប្រ.) តំណាងព្រះយេស៊ូក្នុងសាសនាគ្រិស្ត។
“ព្រះយេស៊ូជាកូនចៀមរបស់ព្រះ។”
(ព.ប្រ.) អ្នកស្ថិតក្រោមឱវាទបុគ្គលណាម្នាក់ឬអ្នកធ្វើការនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ប្រធាននៃស្ថាប័នណាមួយ :
“ខ្ញុំគ្រាន់តែជាកូនចៅគេទេ។”