វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បា
សព្វ. [បា]
អ្នក។
អ្នក។
អ្នក។
“”
ពាក្យសម្រាប់ហៅកូនប្រុស ឬមនុស្សអ្នកមានអានុភាពតិចជាងខ្លួនដែលទុកស្មើកូនប្រុសបង្កើត :
“ម្នាលបា, ហៃបា, នែបា។”
ឪពុក; ពាក្យសម្រាប់ហៅមនុស្សប្រុស ឬសត្វឈ្មោលដែលជាគូគ្នានឹង មេ ថា :
“មេបា; បាគោ, គោបា, បាក្របី, ក្របីបា…។”
(ម.ព. មេ{¥¥}១{££}និងមេបា{¥¥}១{££} ផង)។