វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រើ
កិ. [រើ]
យកចេញ, ជញ្ជូនចេញអំពីកន្លែងមួយទៅដាក់កន្លែងផ្សេង :
យកចេញ, ជញ្ជូនចេញអំពីកន្លែងមួយទៅដាក់កន្លែងផ្សេង :
យកចេញ, ជញ្ជូនចេញអំពីកន្លែងមួយទៅដាក់កន្លែងផ្សេង :
“រើអីវ៉ាន់ពីផ្ទះចាស់ទៅដាក់ក្នុងផ្ទះថ្មី។”
លើកយកចេញអំពីគំនរ :
“រើឧស។”
ប្រឹងស្ទុះច្រឡោតឡើង :
“គោផុងក្នុងភក់ខំប្រឹងរើរមួលខ្លួន។”
បង្រះប្រែប្រួលត្បុលរុលឡើងលើ :
“ក្មេងដេកចេះតែរើ។”
ក្អែអាហារចេញពីមាត់ :
“សុខនរើចំណីឱ្យកូនស៊ី។”
កែប្រែ :
“រើសម្ដី, រើសេចក្ដី, រើបញ្ញត្តិ។”
រលាស់ឬដកខ្លួនចេញ; ប្រឹងកែឬដោះខ្លួនឱ្យរួចផុតពីការទាក់ទិន។
“”
ប្រែបង្គុយ។
“”
(ព.ប្រ.) លែងនៅក្នុងបន្ទុករបស់អ្នកដែលខ្លួនពឹងផ្អែកជ្រកអាស្រ័យ។
“”
(ព.ប្រ.) ដែលកែប្រែម្ដងដូច្នេះម្ដងដូច្នោះមិនចេះដាច់ស្រេច :
“និយាយរើរុះ; សម្ដីរើរុះ។”
រើតាមស្នើរតាមស្រទាប់ ដែលកប់ដែលកំបាំងឱ្យឃើញច្បាស់ប្រាកដ :
“រើសើ ឬ សើរើរកសំបុត្រដើម!”