វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រែង
គុ.កិ. [រែង]
រមែង, តែង; រមែងតែ, តែងតែ, ធ្លាប់តែ, ច្រើនតែ, សឹងតែ :
រមែង, តែង; រមែងតែ, តែងតែ, ធ្លាប់តែ, ច្រើនតែ, សឹងតែ :
រមែង, តែង; រមែងតែ, តែងតែ, ធ្លាប់តែ, ច្រើនតែ, សឹងតែ :
“អ្នកលក់រែងចង់បានចំណេញ អ្នកទិញរែងតែចង់បានថោក។ ច្រើនប្រើក្នុងកាព្យជាងពាក្យរាយ ខ្លៅរែងស្អប់ប្រាជ្ញ នាអ្នកខ្លួនខ្លាច រែងធ្វើជាហ៊ាន ខ្សត់ខ្សោយស្មុតទ្រុឌ រែងធ្វើជាមាន អ្នកឥតសន្តាន រែងមើលងាយគេ។ (សាស្ត្រាច្បាប់រាជនេតិ)។”
ចងក្រងឱ្យកើតបានជារបែង :
“រែងរនាប, រែងព្រួល។”
ចាប់គ្រលែងអង្រង់ឱ្យលេចជ្រុះចេញតាមប្រហោងច្រែងឬកាតៅជាដើម :
“រែងអង្ករ, រែងដីខ្សាច់, រែងម្សៅ។”