វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុរ
ន. [សុ-រ៉ៈ]
ទេវតា។
ទេវតា។
ទេវតា។
“”
រោងឬអាស្រមប្រតិស្ឋានទេវរូប។
“”
ដែលកើតអំពីទេវតាធ្វើ, ដែលទេវតានិម្មិត :
“រូបសុរក្រឹត។”
ដំរីឯរាវ័ណ។
“”
ពួកទេវតា។
“”
ភ្នំព្រះសុមេរុ៍។
“”
ធ្នូទេវតា (ឥន្ទធនូ)។
“”
ជនជាទេវតា (ទេវតា)។
“”
ព្រហ្ម។
“”
ដូចគ្នានឹង សុរកុល។
“”
ដូចគ្នានឹង សុរព្រឹក្ស។
“”
(ម.ព. សុរបតី)។
“”
(ម.ព. សុរគណៈ)។
“”
ព្រះឥន្ទ្រ។
“”
ផ្លូវទេវតា (អាកាស)។
“”
ដើមកល្បព្រឹក្ស។
“”
ស្ដេចទេវតា; ព្រះឥន្ទ្រ។
“”
ឋានសួគ៌។
“”
ស្ត្រីអប្សរ, ស្រីសួគ៌។
“”
(ម.ព. សុរដ្ឋាន)។
“”
(ម.ព. សុរស្ត្រី)។
“”
ភ្នំព្រះសុមេរុ៍។
“”
(ម.ព. សុរបតី)។
“”
អានុភាពនៃទេវតា។
“”
អាវុធទេវតា។
“”
ឋានសួគ៌; ប្រាសាទឬរោងជាដើម ដែលសន្មតថា ជាលំនៅនៃទេវតា (ប្រើក្លាយជា សុលាល័យ ក៏មាន)។
“”
(ម.ព. សុរាយុធ)។
“”
ភ្នំព្រះសុមេរុ៍។
“”