វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សេស
សល់ :
សល់ :
សល់ :
“សេសមួយ គឺសល់មួយ។”
ដែលសល់; ដែលឥតគូ :
“របស់សេស, លេខសេស។”
សំណល់; របស់ជាដែល :
“អស់រលីងឥតមានសេស; ភិក្ខុ, សាមណេរ ត្រូវធ្វើកន្សែងត្រៃចីវរឱ្យគត់គូកុំឱ្យមានសេស (តាមលំអានព្រះវិន័យ)។”
ដែលសល់ពីគេ :
“អាហារសេសសល់។”
សល់សូន្យ (០) នេះ (ព.ហ.)។
“”