វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូរ
ន. [សូ]
សព្ទ, សំឡេង; សំឡេងលាន់ឮ :
សព្ទ, សំឡេង; សំឡេងលាន់ឮ :
សព្ទ, សំឡេង; សំឡេងលាន់ឮ :
“សូរភ្លេង, សូរផ្គរ, សូរកាំភ្លើង, ឥតសូរ។”
សូរសំឡេងឬសំឡេងភ្លៀងក្លា; (រ.ស.) :
“ព្រះសូរសៀង។”
ក្លៀវក្លា, អង់អាច, ក្លាហាន, អាចហាន, ដែលមានចិត្តមុត, មោះមុត។
“”
អ្នកក្លៀវក្លា, អ្នកអង់អាច, ...អ្នកចម្បាំង។
“”
ចិត្តក្លាហាន។
“”
បុរសក្លៀវក្លា; អ្នកចម្បាំង។
“”
សម្ដីក្លៀវក្លា, សម្ដីក្អេងក្អាង; សម្ដីអ្នកក្លៀវក្លា។
“”
ភាពក្លៀវក្លា, សេចក្ដីអង់អាច។
“”
ចម្បាំងក្លាខ្លាំង។
“”
(ម.ព. សូរពាក្យ)។
“”
សេនាចិត្តមុត។
“”
ព្រះអាទិត្យ។
“”