វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សោ

ន. [សោ]

ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកឬស្ពាន់ មានមេមានកូនសម្រាប់ចាក់បិទត្រង់កន្លែងសម្រាប់បើកបិទ (មានទ្វារជាដើម) មិនឱ្យបើកបាន :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៨ ន័យ
១

ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកឬស្ពាន់ មានមេមានកូនសម្រាប់ចាក់បិទត្រង់កន្លែងសម្រាប់បើកបិទ (មានទ្វារជាដើម) មិនឱ្យបើកបាន :

ឧទាហរណ៍

“មេសោ, កូនសោ, ចាក់សោ។”

២

គម្រក់; ល្ងង់; មិនបានការ :

ឧទាហរណ៍

“គំនិតសោ។”

៣

អ្នកស្រុកខ្លះប្រើពាក្យ សោ ថា ខ្សោយកម្លាំង :

ឧទាហរណ៍

“ខ្ញុំវាសោណាស់ទៅហើយ ដើរទៅទៀតពុំកើតទេ។”

៤

ប្រដាប់ប្រើសម្រាប់មួល រឹត ដោះខ្ចៅ ជាដើម :

ឧទាហរណ៍

“សោមានច្រើនសណ្ឋាន សោចិញ្ចៀន សោចម្ពាម សោខ្សៀ។”

៥

សោសម្រាប់ដោះខ្ចៅមានរាងដូចខ្សៀ។ ក្នុងសោមួយមានទំហំតែមួយទេទាំងគល់ទាំងចុង តែអាចប្រើសម្រាប់លូកចូលទៅដោះខ្ចៅក្នុងស្ថានភាពខុសៗគ្នា។

ឧទាហរណ៍

“”

៦

សោសម្រាប់ដោះខ្ចៅមានរាងដូចចម្ពាម ហើយក្នុងសោមួយច្រើនមានទំហំចម្ពាមពីរលេខខុសៗគ្នា។

ឧទាហរណ៍

“”

៧

សោសម្រាប់ដោះខ្ចៅមានប្រហោងមួលរាងដូចចិញ្ជៀន។ គេប្រើវាសម្រាប់ដោះខ្ចៅដែលជាប់ខ្លាំង។

ឧទាហរណ៍

“”

៨

ពាក្យសម្រាប់ហៅបងថ្លៃស្រី។

ឧទាហរណ៍

“”

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់